Selasa, 08 Juni 2010

~Biru~


Malam itu purnama bundar sempurna
Lautan biru kesayangan kita membiaskan pendarnya. Serasa malam jadi siang. Bulan serupa matahari. Pernahkan kau berpikir begitu? bahwa bulan adalah matahari untuk malam,dan matahari adalah bulan untuk siang? Mungkin fungsinya sangat lain. Tapi penampakannya sama sempurna.
Bersinar. Seperti matahari di siang hari atau bulan saat petang menjelang.
Sama sempurnanya dengan dirimu.
Entah setan mana,atau dewa mana,atau malaikat mana yang telah menancapkan panahnya pada hatiku yang terlanjur biru. Hati ini sudah biru dan layu,saat bertemu denganmu. Dan saat terluka,dia sama biru dan layu. Dia tidak merah seperti hati yang merona sedang jatuh cinta atau berdarah seperti hati yang terluka karena di tinggal asmara. Biru dan layu.
Pernahkan kau berpikir mengapa?
Biru. Dingin. Layu. Dan tak bernadi.
Mungkin seperti itulah definisi biru hatiku.
Seperti daging yang di taruh di freezer. Seperti luka lebam. Seperti gorden rumahku yang bertahun-tahun tak pernah di ganti. Aku suka biru. Tapi bukan biru ini yang di miliki hatiku.
Aku menyimpan biru ini tanpa ku mau.
Aku memeliharanya tanpa ku sirami.
Aku menumbuhkannya tanpa aku buahi.
Aku terlanjur melekat padanya tanpa sempat ku tau kapan aku bisa melepasnya,atau terlepas darinya.
Biru.

Jumat, 04 Juni 2010

KASIH

Suatu hari saat aku mengecek email,aku mendapat kiriman email dari seorang kawan. Kawan ini menulis tentang pengalamannya yang berhubungan dengan keyakinan yang di anutnya. Kebetulan kami punya ketertarikan dalam teologi dan filosofi. Dan dari kawan-kawanku yang berbeda keyakinan,aku mendapat satu titik yang sama dalam ajaran suatu agama. Yaitu tiap agama mengajarkan tentang KASIH.
Kasih itu sangat universal. Itu yang ku tau selama ini. Kasih tidak membedakan siapa yang harus di beri dan bila perlu memberi terus menerus kepada sesama. Itu artinya dalam kasih ada keberanian. Dalam kasih tidak ada ketakutan. Dalam kasih ada pengharapan untuk terus bertahan demi memberi,dan bila perlu mungkin harus terluka karena keberanian mengasihi itu.
Bila ingat tentang memberi tak habis-habisnya,jadi ingat tentang filosofi pohon dan buahnya. Pohon tak pernah protes memberikan kayunya,dan dia terus berbuah meski buahnya harus habis di ambil oleh manusia. Pernahkah pohon menghentikan produksi buahnya saat dia tau buahnya telah habis,bahkan sebelum masakpun,ada saja tangan manusia yang mengambilnya. Memang pohon gak bisa berpikir seperti manusia,tapi makna tersirat dari pohon inilah yang bisa tersurat dalam arti sebuah kasih yang selalu tak lelah memberi.
Memberi tak habis-habisnya,apalagi memberi hingga terluka,adakah kasih seperti itu? seringkali yang nampak adalah kita masih berpikir 2 kali atau bahkan seribu kali bila harus memberi atau berbagi. Kita takut akan omongan orang,kita takut akan efeknya,kita takut akan akibatnya,kita takut dan ketakutan itu akhirnya membelenggu kita sehingga kita terpenjara dalam dunia maya kita. Akhirnya hidup kita jadi kosong karena keduniawian menyingkirkan niat kasih kita,suatu ajaran paling utama Yesus. Dalam iman,pengharapan dan Kasih,yang terbesar adalah Kasih.
Memang tak mudah menyingkirkan ketakutan kita untuk memberi dan berbagi,karena keadaan,kondisi,atau situasi di sekitar kita. Bila kita menolong orang yang berbeda keyakinan dengan kita,kita takut nanti kita di musuhi orang di sekitar kita,atau bila ingin jadi penolong untuk kaum lemah,kita takut jangan-jangan ada pihak-pihak tertentu atau oknum tertentu yang akan memusuhi kita,menyulitkan hidup kita. Atau yang sepele bila ingin memberi orang tak mampu,takut di cap cari muka dan sebagainya. Memang kasih butuh perjuangan. Dan memang kasih itu harus di perjuangkan. Karena Yesus sendiri BERANI untuk mengasihi kita. Dia berani dan tidak takut apapun,sekalipun Dia harus di sesah,di siksa, di cambuk,di salib dan di tombak hingga menhembuskan napas terakhir di kayu salib,kayu yang berisi dosa-dosa kita. Sungguh cinta kasih Yesus sangat sempurna.
Memang mungkin kita hanya manusia biasa,punya kelemahan-kelemahan,dan itu manusiawi. kita punya rasa takut,kuatir,parno dan rasa ego. Mungkin kita ga bisa melawan kelemahan-kelemahan itu secara sekaligus. Kita bisa mulai berbagi dengan yang kecil. Misalnya memberi perhatian pada orang yang curhat,memberi penghiburan pada yang lemah dan susah,kita juga bisa mendoakan sesama yang sedang dalam masalah,bahkan dengan doa bisa menjangkau tempat-tempat terjauh sekalipun. Dan kita lakukan itu dengan tulus. Dan Tuhan tau itu. semakin lama benih kasih itu akan bertumbuh menjadi sebuah akar,dan akhirnya akan tumbuh menjadi pohon yang berbunga dan berbuah. Dan itulah hasil dari kasih yang kita pelihara dalam hidup kita. Buah-buah kasih dari pohon kita akan bisa untuk membantu orang-orang yang membutuhkan. Dan kasih akan memberikan berkat dalam hidup kita. Niscaya hidup kita akan terberkati oleh kasih karuniaNya!
Selamat berbagi dan memberi!

Senin, 31 Mei 2010

Wijining Urip (edited from alang-alang Kumitir bLog)

Wimbaning rasa kang aneng jro ati, wimbaning katongton, pan rumongso anuksma rasane, ing tingal sih rasane kang urip, kumpule dumadi, raos sakahetung.
Mapan aling wijining ngaurip, wijine sawiyah, enur suhut kalawan ngelmune, wadah ira geni lawan angina, ping kalihe malih, siti lawan banyu, iya iku tunggale sawiji sampurnane dadi wong.
Tiningalan iku ing lair ira, iya iku rasa banyu urip, kuwat ira angina, geni karep nepsu iku ingkang amadahi, dadinira awor, iku pada lan lair tamtune.
Rasa cahya manjing marang ngelmi, wiji kang duweni, tan kena cinaturan ingaranan sampurnaning urip, iku dipun cernoh, aja sira karem donya bae, pan weruh wawekasan urip, cahya rasa urip iku dipun weroh .
Sipat iku kang sira tingali marganipun weroh, iyo apan iku ing dadine, yenta weruh sira rupa jati, nggon ira aurip, iku misih bingung .
Iya mengko sira sun tuturi tegese kang raos, aja sira tingal jaba bae, upamanira yen sira guling lamun sira ngimpi , sapa kang andulu raragane pan kira aguling, ing jero miraos wan loro tunggale, nora pisah pan ora atunggil, pilih kang ngawruhi, lir kaca dinulu .
Jroning kaca sira tingali, tanpa dununging nggon, iya uga among sira dhewe kaca iku umpamane jisim, kalimputan urip, sukma kang ndulu, rasa iku kang wujut jati, katingal kang katon, sirno jisim mulih ing asale, mapan asalira duk dumadi, bhumi angina geni, kaping patte banyu.
Jisim alus tan kena ing pati, iyo iku erroh, among rasa nikmat lan larane, tandya wangenan nggon ira aurip.
Lan sakehe kang jro nala tingali sayekti, kalbunira nyatane Hyang Widi, kakelir sayekti, megane pandulu.
Umpamane lir sare lan estri tingal ira raos, sumrah kabeh ing raga nikmate, suka nikmat tan wonten kuwatir, tan ngraos darbeni, sedaya pan kumpul.
Lamun sira yen arsa aguling, tan dyanen sayektos, napas ira pan iku yektine, sarta lamun sira manjing, lampahe aririh, rahmat kang tumurun.
Liyaping netra kang rohmat wus manjing, ing jro manah awor, dadya lali ing kanikmatane, marma datan anget raga iki, tanwruh kula gusti, dudu iyo dudu.
Iya iku al bransanusiri, Mukhammad rasengo, sira kawiti kang sun dadekake, pan wiji sekalir dumadi, saking ing sireki, sira saking ingsun.
Dipun reksa saranaken urip, pasrahna Hyang Manon, dipun nggono rasa sarirane, dipun awae nggonira ngulati, kang trus lawan ngelmi, pituduh ing guru.
Sabdaning gurunen ngati-ati, anuta ing pakon, sarta iklas ing pangidhep kaberah, pati urip datan den rasani, sunya lawan lawan singgih, pan ora kaetung.
Mengko padha sun tuturi malih, brahisih kang katon, kweruhana, ya ing dadine, pan ing raga dununge ing ati, ati ingkang putih, arane pausuh.
Patang prakara dadine kang isih, pan sanes kang enggon, ingkang dhingine jantung nggone, kaping kalihe limpa sadyang ati, tyaspangasih, kaping tiganipun.
Ingkang welas sarta awor asih, iku ning papusuh, tulung tinulung ing kono kuwi, tyas ing sih lakune dhemeni, tresna lan kapengin iku nggonipun.
Ingkang wonten jejantung puniki, kasmaran ingkang wong, iya supe marang liyane, kerut sedyane sih lan rasmi, rasaning sih, sadaya kapengku.
Ingkang kekalih sih dunya kang katon, lana reremen kalawan tunggale, budi piker metu ing jro ati, sabar lileng pati, donya tan kaetung,
Kaweruhana ja sira lali iku kang weruh, ing marmane aling ing paberane, barang cinta pangucap ing osik lawan esir, ya saking Hyang Agung.
Pan tarima lakune kang yekti, iku imaning wong, ingkang padhang nora pethenge, iya padhang tegese pan eling, nora kena lali, iku dhikir Ya Hu.
Erapipun kang dhikir puniki, napas manjing wiwitane panjinge napas, wedalipun napas Hu kang kapuji, ing sajeke urip, melek lawan turu.
Tegese Ya Gusti Pangeran kang urip, kang mubeng tumuwoh, sakabeh kang gumelar, urip langgeng ingkang Maha Suci, aniyata dhikir, ing sakjroning kalbu, iya iku sampurna kang urip, dadene papan awor, awor cahya kang padhange linge, pan ciptanen dadine sawiji, iya ruh ilafi, dadine jeng rasul.
Nalikane sira angabekti, rumongsaha kang awor, tuwin sira dhuk dhikir kalane, pan ing kono nggoning kang ning, raganira iki sirnaning pandulu liyaping netra.
Kebut ing ati akbarira awor, petenging tyas tan aling ragane, Wimbuh ira katingal jro ati mring kang Maha Suci, Sih ira Hyang Agung.
Datan mawi lantarane malih, Sih Pangeraning wong, Iya rahmatira iku kabeh, Yakna rahmat Sih tumurun tan elingling diri, tansah manah liwung.

Cuma Ilusi

Aku tak tau angin dari mana yang membawamu ke mari,
kau begitu ringan,melayang dan beterbangan di depan mataku,apakah aku bermimpi? Kau begitu indah,bersinar bagai kuang-kunang,dank au menatapku dengan selaksa mata bintangmu,mengapa kau menghampiriku? Tidakkah kau tau aku paling takut untuk berilusi?
Kau adalah ilusi
Kau Cuma mimpi
Taukah kau? Aku membencimu,di setiap pendarmu,aku tak mau
Jangan datangi aku lagi
Taukah kau,begitu payah aku berjalan untuk berlari darimu,dan kau selalu mengikutiku,aku kaku dalam keterpakuanku,jejakku tak banyak,karna aku lelah
Tolong..
Jangan mengikutiku,aku akan mati
Itukah yang kau mau?
(untuk hari-hari penuh perjuangan agar berusaha tegar dan teguh-special for El)
Jun,01,2010

Senin, 24 Mei 2010

ku lepas kerlip itu

Bila sempat mampirlah ke pondokku…
Ujarmu kala itu padanya. Dan aku melihat ada pendar harap di dua bola matamu yang coklat muda. Bila melihat ke dua bola matamu,aku jadi ingat mocacino kesukaanku.
Kau nampak sangat suka padanya. Mungkin kau berpikir kau telah jatuh cinta. Jatuh cinta yang ke 2 kali dengan orang yang sama. Aneh? Tidak. Sangat wajar bagiku. Aku menganggap cinta itu adalah satu. Bila kau mencintai seseorang,kau harus menyimpan cinta itu meski kamu sakit dan terluka terkena kail pancingnya. Dan aku suka dengan caramu mencintainya.
Rasa cintamu yang sangat besar kadangkala membuat jeda antara atmosfir langit keangkuhanmu dengan tanah yang selalu merendah di posisi terbawah bumi. Kau nampak malu-malu saat memandangnya dan mata kalian bertabrakan bagai meteor yang jatuh menghantam bumi. Entah seporak porandakah hatimu?
Kau sangat gelisah bila dia tak datang di tempat kalian biasa bertemu. Pandanganmu terlihat gelisah dan kau ingin cepat-cepat pergi dan berlari dari ruang peraturan yang kaku dan dingin itu. sayang kau tak bisa. Kau wajib dan harus ada di sana.
Malam tiba dan kau selalu berkutat dengan apa yang kau sebut teman menjelang tidur. Computer dan berkas. Taukah kau,ada secercah bintang yang melihatmu dari atas berharap kau melihatnya bersinar? Ah kau terlalu acuh dengan hal kecil. Yah,aku sering bilang bintang itu kesukaanku,karna meski terlihat sangat jauh dan kecil tapi sinarnya sangat jelas berkelip. Seperti menyapaku yang sangat jauh darinya. Akh..lagi-lagi aku lupa kau tidak suka hal remeh,kau suka hal yang besar.
Kau berdiri dan mengedarkan pandanganmu. Aku tau. Kau menantinya. Tapi dia tak datang hari itu. dan juga setelah itu,dan kemudian. Aku tau kau kecewa. Aku juga pernah kecewa,saat menanti hujan meteor tapi tak pernah terlihat satupun olehku. Seperti kata orang bijak,mungkin belum waktunya. Yah,mungkin memang belum saatnya kau mendapatkan dia. Mungkin…
Kerlip bintang malam ini tak begitu jelas. Mungkinkah bintang kesukaanku itu enggan melihatku lagi,karna sebenarnya bukan aku yang ingin di jumpainya tapi kamu. Tak apalah. Aku mencintainya,dan meski sakit aku rela di tusuk kail pancing itu. dan kau masih di sana. Sibuk dengan teman abadimu,benda mati yang tak pernah bisa mengajakmu bicara,atau mencintaimu. Ku lihat ke dua bola matamu tak sebening dulu lagi meski masih berwarna coklat muda. Aku baru sadar,kau telah kehilangan pendar dan binar indahnya di sana….dan aku juga kehilangan kerlip bintangku nun jauh di sana….

(mengenang sabtu saat makan beratap langit penuh bintang- Fre™)

Senin, 10 Mei 2010

is love is blind?


Dalam 2 tahun belakangan aku terjebak dengan apa yang di namakan cinta buta. Di mana semua terasa sah-sah saja. hitam jadi putih,dan tak ada kelabu di antara ke dua warna itu. Aku menganggap sebuah cinta adalah perjuangan yang kau tak tahu kapan kau harus mengakhirinya. Cinta adalah memberi yang kau bahkan tak akan sempat berpikir kapan kau akan menerima kembaliannya. Cinta adalah 1+1=12,unlogical dan unpredictable.
Begitu dahsyat cinta hingga puluhan bahkan ratusan musisi di dunia mengangkat tema cinta sebagai lagu mereka. Dan entah berapa jumlah pujangga yang tak bosan-bosannya menulis cinta sebagai curahan perasaan mereka untuk di baca.
Dan memang cinta itu buta,tuli,bisu dan mungkin bila manusia punya seratus panca indra,semua tak akan berfungsi sempurna bila cinta sudah menginfeksinya. Semua hanya terasa satu. Indah,murni,dan hangat. Begitulah cinta yang meradiasi aku. Meski ku tak tau jenis cinta macam apa –kata orang cinta di kategorikan bermacam-macam-yang ku rasakan.
Aku hanya berpegang pada kata hatiku. Bukankah ada kata-kata hati tak pernah bohong,just follow your heart. Dan sepanjang jalan itu aku ikuti kemana hatiku menuntunku. Kadang kakiku harus melewati batu kerikil tajam,kadang aku harus bangun dengan susah payah saat aku terjatuh,dan tak jarang aku harus mengatur napasku yang tersenggal karena jalan yang di tunjukkan hatiku sangat terjal dan naik turun. Tapi aku tetap berjalan. Karena aku percaya hatiku.
Aku berpikir bila cinta itu buta,mengapa aku bisa menemukan jalanku? Mengapa aku bisa bahagia dengan ketersesatanku? Mengapa aku tidak merindukan terang bila memang hitam dan gelap membelengguku? Bukankah menjadi buta itu tak enak? Lalu kebutaan macam apa yang aku rasakan? Aku tak perlu harus meraba-raba apa yang aku butuhkan,karena aku tinggal berjalan saja,dan aku menikmatinya meski aku tersandung,jatuh bahkan luka. Mungkin orang mencapku insane atau terobsesi. Terserah orang bilang apa. Karena bagiku cinta adalah mengalami. Bukan sebuah mesin kalkulator yang bisa menjumlah,mengurangi,mengalikan angka-angka,menghitung apa yang sudah kau berikan dank au akan merasa rugi bila kau tidak mendapat yang sebanding. Cinta bukan barang yang bila kau lihat bagus lalu kau mengambilnya,dan saat barang itu menjadi lapuk termakan waktu kau akan membuangnya ke tempat sampah atau kau serahkan pada orang lain.
Aku bukan orang yang pintar berkata-kata,atau merangkai seribu kata puitis untuk menjabarkan makna cinta. Bagiku cinta itu tidak perlu alasan,cinta itu tidak perlu harus tahu kapan kau akan melepaskan apa yang kau genggam,cinta adalah cinta,dengan eksistensinya dia mengajarkanku bahwa teori itu bullshit,dan mengalami adalah hal yang inti.

Senin, 03 Mei 2010

Kasih yang membebaskan


Kemarin aku baru dapat kabar dariNya yang sempat buat aku kaget sekaligus hepi.
Kawan ku yang dulu sempat kres dengan aku,menampakkan tanda-tanda ‘berbaikan’ denganku. Aku jelas hepilah. Aku sangat care padanya,tapi karna kesalahpahaman dan miskomunikasi dia menjauhi ku dan memutuskan tali pertemanan kami sepihak. Aku sempat kepikiran juga. Karna aku kehilangan teman curhat. Tapi aku pikir mungkin memang ini jalan yang terbaik untuk dia. Aku sangat care padanya,tanpa sengaja aku mengikat dia dengan tali ‘kasih’ yang mana sangat membuat dia tersiksa. Aku yang egois dan memaksakan kehendak agar dia mau terikat denganku,padahal dia juga punya kehendak bebas,dia punya kehidupannya sendiri,dan aku sangat bodoh terlambat mengetahuinya. Tapi istilah lebih baik terlambat daripada tidak ternyata membawa hikmah juga untukku. Hikmah dari terlambat membuat aku melek dan menyadari bahwa apa yang ku lakukan hanya baik untukku,tapi tidak untuk orang yang aku kasihi. Kasih itu membebaskan. Kasih itu tidak akan berpuas diri atas kelemahan orang lain,dan kasih itu mau menerima kesakitan dan tak lelah memberi. Begitu luar biasa kuasa kasih. Dan karena definisi kasih itu,aku melepaskan ikatan ku,dan kami berpisah. Ini sangat menyakitkan aku,tapi membuat dia bahagia. Dan karena kasih pula aku mengampuni segala perbuatan dia yang sempat menyakiti hatiku. Aku benar-benar telah membebaskan dia. Secara lahir dan batin.
Selang beberapa bulan aku coba untuk mulai menjalin tali silaturahmi kami yang putus. Meski tanggapan dia dingin dan tak peduli. Tapi karena aku benar-benar ingin membina suatu awal yang baru dengannya,maka aku tak menyerah untuk selalu baik padanya. Dan akhirnya,dengan sebuah senyum,gunung e situ akhirnya leleh juga. Dan kemarin adalah awal yang baru sekaligus awal yang indah untuk aku dan dia. Untuk kami berdua. Dan kali ini aku benar-benar membuang tali merah yang dulu ku gunakan untuk mengikat dia,aku benar-benar melepaskan dia sesuai dengan apa yang dia mau. Tak ada ikatan,tak ada apa-apa lagi. Persahabatan kami benar-benar beasaskan kebebasan. Dan itu mendatangkan kebahagiaan dalam hatiku. Kasih tak pernah memonopoli seorang atas lainnya. Tapi dia bersuka cita atas kebebasan individu masing-masing.
Dari sini aku belajar banyak tentang kasih. Dan aku sangat berterima kasih padaNya yang telah mengajarkan hokum kasih melalui firmanNya. Berkat ajaranNya,aku semakin bertumbuh dalam iman dan harapan. Thanks J…